Powrót 

 

 

 

PROGRAM REWALIDACJI INDYWIDUALNEJ

 

Szkoła Podstawowa nr 2  w Międzyrzeczu

 

 

PROGRAM  REWALIDACJI  INDYWIDUALNEJ

ROK  SZKOLNY  2004/2005

 

 

Uczeń : Grzegorz                         

Opracowała : mgr Ludmiła Gogoc

 

Opracowanie własne na podstawie książki Jacka Kielina „Rozwój daje radość” oraz Elen Mais „Świadomość światła”.

 

A. DZIAŁANIA TERAPEUTYCZNE-STYMULACJA CAŁOŚCIOWA .

        W pracy z Grześkiem należy pamiętać o wprowadzaniu stałych bodźców sygnałowych , dających  możliwość przewidywania sytuacji w jakiej się za chwilę znajdzie . Aby sygnały były dla dziecka czytelne i zastępowały słowa , muszą  być stale powtarzane . Można wykorzystać bodźce zapachowe , dotykowe , słuchowe , smakowe i wzrokowe.

Bodźce słuchowe :

a) głos – jest bardzo dobrym bodźcem sygnałowym z powodu dużych możliwości zmiany jego modulacji , intonacji , rytmizacji itp . ,

b) różne odgłosy - uderzenia łyżeczką w butelkę przed piciem , potrząsanie buteleczką z oliwką przed masażem , dźwięki instrumentów przed zabawami muzycznymi , itp .

Bodźce dotykowe :

- silniejszy ucisk bioder przed zmianą pieluszki , dotykanie poszczególnych części ciała przed ćwiczeniami ruchowymi , dotykanie podbródka myjką przed myciem twarzy , dotykanie ręką kurtk przed jej założeniem itp.

Bodźce smakowe :

- odrobina konfitury lub czekolady przed masażem twarzy , trochę herbaty miętowej lub wody przed zajęciami ruchowymi ( W. Sherborne ).

Bodźce zapachowe :

- perfumy osób zajmujących się dzieckiem ,

Bodźce w obrębie zmysłu wzroku :

- zapalona świeca , kolorowe światło latarki , kolorowe materiały .

I . Ćwiczenia usprawniające pracę ręki i dłoni .

Preferencje : doprowadzić do utrzymywania głowy nieruchomo co prowadzi do kontroli ruchów rąk , zdolność otwierania rąk do chwytu oraz zwalniania chwytu .

Cele : pomoc w odczuciu i odkryciu możliwości rąk .

Ćwiczenie 1.

Na linii ruchów rąk ( najczęściej na piersiach ) umieszczamy różne przedmioty : papier , folia , cerata , gąbka …. . Dostarczamy różnorodnych wrażeń dotykowych .

Ćwiczenie 2.

Kładziemy dłonie na stole , ręce dziecka wyprostowane w stawach łokciowych . Naciskamy całymi dłońmi dziecka na blat a następnie ciągniemy obie ręce aż do krawędzi stołu .

Ćwiczenie 3.

Kierujemy światło latarki , najlepiej kolorowe , na ręce dziecka . Zapalamy światło latarki rękoma dziecka . Pokazujemy jego ręce oraz ich cień na ścianie lub stole .

Ćwiczenie 4.

Lekko uderzamy rękoma w piasek , glinę , groch , kasztany itp., dostarczając wrażeń dotykowych .

Ćwiczenie 5.

Nawijamy na palce wstążeczki i różnej grubości barwne sznurki . W czasie tej zabawy opowiadamy dziecku o jego rękach i odczuciach .

Ćwiczenie 6.

Na palce chłopca nakładamy naparstki i stukamy nimi po stole.

Ćwiczenie 7.

Powoli pocieramy dłońmi chłopca ( stopami )o różne powierzchnie , te z którymi ma na co dzień do czynienia , np. pieluszkę , chleb , jabłko , gąbkę , ryżową szczotkę , kawałek papieru ściernego , futru itp. . W ten sposób możemy też demonstrować dziecku różne kształty i krawędzie , dotykając jego rękoma zabawek .

Ćwiczenie 8.

Ręce wkładamy do dużej papierowej torby wypełnionej różnymi materiałami lub przedmiotami . Uważnie patrzymy czy jest zainteresowany badanymi przedmiotami . Podczas ćwiczenia staramy się precyzować chwyt oraz umiejętność przekładania zabawki z ręki do ręki .

II. Ćwiczenia z wykorzystaniem słuchu .

Ćwiczenie 1.

Poruszanie się w rytm muzyki . Nagłe przerwanie muzyki powoduje raptowne zatrzymanie się i zdziwienie dorosłego ( z czasem naśladownictwo ) .

Ćwiczenie 2.

Stajemy z dzieckiem przed radiem lub magnetofonem . Włączamy aparat . Pozwalamy dotykać głośnika i poczuć wibracje . Kiedy radio gra , w sposób werbalny i pozawerbalny okazujemy swoją radość z tego faktu . Następnie wyłączamy odbiornik. Chłopiec nie czuje wibracji , a my demonstrujemy smutek i niezadowolenie . Po pewnym czasie dziecko samo powinno stwierdzić za pomocą słuchu , czy radio gra , czy nie . Prawidłowe reakcje dziecka nagradzamy . W trakcie tych zajęć możemy stwierdzić czy na pewne rodzaje muzyki dziecko reaguje żywiej , a na inne z mniejszym zaangażowaniem . Podczas ćwiczeń słuchowych wykorzystujemy znane zabawy paluszkowi ze śpiewem , kasety magnetofonowe , wideo oraz instrumenty muzyczne .

III. Ćwiczenia komunikacyjne.

Ćwiczenia 1.

Nawiązując kontakt fizyczny z dzieckiem możemy je podnosić , bujać , przesuwać , łagodnie nim potrząsać , głaskać . Przez cały czas łagodnie mówimy do dziecka . Możemy też wymawiać różne zabawne dźwięki . Staramy się , aby dziecko coraz bardziej akceptowało intensywniejszy kontakt fizyczny zwłaszcza , że większość ćwiczeń odbywa się na rękach terapeuty lub w bliskim kontakcie jego ciała .

Ćwiczenie 2.

W różnych sytuacjach wymawiamy przy dziecku jego imię . Jeżeli zareaguje odwróceniem głowy w naszą stronę to nagradzamy go . Gdy zacznie reagować na swoje imię stopniowo zwiększamy odległość od niego .

Ćwiczenia 3.

Gdy usłyszymy , że dziecko wydało jakiś dźwięk , natychmiast odpowiadamy mu , naśladując ten dźwięk . Czekamy na odpowiedź . Jeżeli odpowie , to nagradzamy je i okazujemy naszą radość . Od czasu do czasu sama wydaję jakieś dźwięki naśladując dziecko i sprawdzam , czy ono na nie reaguje . Gdy zdarzy się , że dziecko nawiąże ze mną kontakt na zasadzie naśladownictwa , podsuwam mu różne dźwięki i sprawdzam , czy je powtarza .

Ćwiczenie 4.

Podrzucam siedzące na kolanach dziecko , mówiąc „ bum,…..” , po czym przechylam je ku podłodze , mówiąc „ a,a,a,….” . Powtarzam tę czynność wielokrotnie . Następnie opóźniając przechylanie dziecka ku podłodze czekam , aż samo wyda dźwięk . Na samodzielną reakcję czekam ułamki sekund , po czym sama wydaję dźwięk .

Ćwiczenie 5.

Uczę stałego gestu na powitanie , pożegnanie oraz stałej nagrody .

IV. Naśladowanie.

Ćwiczenie 1.

Naśladowanie sposobu posługiwania się przedmiotem . Naśladowanie stukania łyżeczką .

Siedzę z dzieckiem przy stole . Uderzam rytmicznie łyżeczką w stół , ujmuję dłoń dziecka i uderzamy wspólnie , następnie poprawiając chwyt dziecka pozwalam mu na samodzielną zabawę . Gdy zacznie samodzielnie uderzać w stół , włączam do naśladownictwa garnek , który wydaje intensywniejszy i mocniejszy dźwięk . Ćwiczenie jest tak długo kontynuowane dopóki dziecko nie opanuje umiejętności przemieszczania swoich rąk pomiędzy stołem i garnkiem bez mojej pomocy .

Ćwiczenie 2.

Nauka naśladowania dotykania części ciała . Siadam z dzieckiem przy lustrze . Mówię , że dotykam swojego nosa ( dłoń dziecka spoczywa na mojej ) . Następnie ujmuję paluszek wskazujący dziecka i mówię , że teraz będziemy dotykać jego noska . Powoli eliminuję ruch mojej ręki na korzyść samodzielnych ruchów chłopca . Zachęcam by wykonywał ćwiczenie samodzielnie nagradzając go .

Naśladowania klaskania . Sadzam dziecko na swoich kolanach specami do mnie , klaskam w dłonie , a następnie ujmuję dłonie dziecka i klaszczemy , nagradzam dziecko . Ćwiczenie powtarzam aż do samodzielnych ruchów dziecka .

V. Percepcja.

Ze względu na ograniczony zakres widzenia przez dziecko ćwiczenia te sąwzmacniane dźwiękami .

Ćwiczenie 1.

Odsłanianie zabawki . Demonstruję dziecku zabawkę ( dźwięk , opowiadanie o niej ) , a następnie pozwalam mu ją potrzymać . Po chwili biorę zabawkę i udaję , że wypadła mi z ręki i trzeba jej szukać ( nakrywam ją chusteczką ) , jest mi przy tym smutno .

Zachęcam dziecko do pomocy mi w tej czynności . Obserwuję minę dziecka .

Ćwiczenie 2.

Różnicowanie przedmiotów wydających dźwięki . Mam 3 pary przedmiotów : dzwonki , gwizdek , grzechotka . Demonstruję dziecku dźwięk przedmiotów dając możliwość sprawdzenia każdego przez dziecko . Następnie trzymając przedmioty w zasięgu ręki dziecka zachęcam do zabawy przedmiotami z nastawieniem na wydawanie dźwięków .

VI. Motoryka duża .

Ćwiczenie 1. Klaskanie w dłonie . Obracanie się i wyciąganie rąk . Pełzakowanie . Chwytanie – zwłaszcza dużych przedmiotów . Przewroty .

VI. Motoryka  mała.

Trzymanie grzechotki , trzymanie łyżeczki ( odwodzenie kciuka ) . Bańki mydlane .

Kolorowanie dłonią nie tylko farbami ( kisiel , budyń , błoto , ziemia )

Podstawą rewalidacji jest realizacja programu ” Świadomość ciała , kontakt i komunikacja „ wg M.Ch.Knill oraz masaż głęboki z nastawieniem na komunikację ciała jak również elementy ćwiczeń usprawniających W. Sherborne .

Chłopiec uczestniczy raz w tygodniu w zajęciach zespołowych rozwijając swą społeczność oraz w zajęciach integracyjnych w Przedszkolu nr 1 .

Chłopiec jest dzieckiem niewidzącym , dlatego wymaga wzmożonych oddziaływań skierowanych na wzrok . Program stymulacji wzrokowej został opracowany oddzielnie ( pkt B) .

Program zawiera materiał do opanowania w ciągu 5 lat .

Rok szkolny 2004/2005 jest 2 rokiem działań rewalidacyjnych , w którym wszystkie ćwiczenia będą realizowane powtórnie .

 ...... do góry .....

 


Copyright (c) 2005 Miłka. All rights reserved.

grupawsparcia.milka@op.pl